- صبح پا می‌شویم می‌بینیم ویران شده‌ایم؛
آشغال‌هایش را می‌ریزیم توی جیب‌مان و تا شب ویرانی‌مان را به دوش می‌کشیم -

باشد که رستگار شویم...

***

يک دختر سيزده ساله اهل سومالي در ورزشگاهي شلوغ در شهر کيزمايوي اين کشور سنگسار شد

...

بوی لیمو
بوی مترسک که هنوز نمرده‌ست، خاکسترش؛
بوی پاییزهای غروب لعنتی عزیز؛
بوی موهای سفید که روی بدنم پیدا می‌شوند؛
بوی تلاش‌هایی که می‌کنم برای انگیزه‌های بقیه؛

بوي سوختن و ابتذال آدمها؛

بوي يه بغض تو گلو مانده،

ميدوني خيلي سخت مي گذره اين روزا...

*
مي ترسم، به‌اندازه‌ی تمام دشنام‌های مانده زیر لبانم...
دویدیم، به‌اندازه‌ی تمام خشکی باقی‌مانده‌ام
صبر کردم، به‌اندازه‌ی تمام ترس از خشک‌سالی ...
بارید، ولی، افسوس...

***

این روزها مردها تنهایند

این روزها مردها خسته اند

اینها اینجا اتفاق تازه ای نیست

اتفاق تازه این است

که این روزها مردها را باز زیر شوک الکتریکی می برند

و کار چنان طولانی است

که شارژ دستگاه تمام می شود

و صدای نعره های یک مرد

در تمام دخمه های بند می پیچد

این روزها فرق مرد و نامرد این است

که مردها را شوک برقی هم به حرف زدن وا نمی دارد

و ورق کاغذ در حسرت تنها یک امضا ماندست

زندانبان بی حوصله است

و شحنه عاصی

چیزی نمانده که دیوارهای سلول به نعره در آیند

که آزادش کنید

    آزادش کنید

    ...

اما بعید است صدایی از کسی بیرون آیند

                                 حتی زمزمه ای

که کسان دیروز همه ناکسان امروزند

مردگانی که با جلال و جبروت روی دوپا راه می روند

و صدای تیشه ی فرهاد برایشان تلنگریست

از زنده بودن و هرگونه نبودن

که آزارشان می دهد

خواب نازشان را آشفته می کند

زنگی که زنگار ریا و فریب و ادعا را می زداید

حال که بر کوس رسوایی نامردان کوبیده شد

چرا اکنون رستاخیز عاشقان زمین نباشد

رستاخیزی به دعوت تیشه ی فرهاد

به دعوت نعره های یک مرد در زندان