دفن‌ـم می‌کنند؛
همان‌طور که خواسته بودم، همان‌طور که آرزو می‌کردم.
تا بهار که بشود
و پرستوها برگردند،
یادشان برود...
و فکر کنند
شاید خواب بوده‌اند،
خواب دیده‌اند...

†

چشم‌های‌ـم را
می‌دهند به کلاغ‌ها،
تا خفه شوند...

لب‌های‌ـم را
می‌دوزند؛
به هم، به تخت، به هم؛
نمی‌خندند دیگر...

موهای‌ـم را
یکی یکی می‌اندازند داخل شومینه؛
می‌سوزند و بالا می‌آیند؛
می‌سوزند و می‌پیچند؛
می‌سوزند و تمام می‌شوند...

پاهای‌ـم،
پاهای لاغر  و استخوانی‌ام ،
خودشان زیر برف مدفون می‌شوند...

دست‌های‌ـم اما،
دست‌های‌ـم را
در باغچه ...

دلم را...


□ □