شب به‌خیر ،
شب به‌خیر ،
شب به‌خیر .

این آخرین امشب نیست؛
این‌روزها دنیا، پر شده از امشب‌ها.
- پُرتر از آن‌چه حدس‌ـش را می‌زدم-
پُرتر از همه‌ی خستگی‌های روزمره‌ی لابه‌لای دلتنگی‌هام؛
پُرتر از همه‌ی دلتنگی‌های روزمره‌ی لابه‌لای خستگی‌هام؛
پُرتر از همه‌ی خالی‌هایی که دارم...
لب‌ریز.

□

تو سرد می‌شی و من
اون‌قدر می‌چسبم به خاک تا کاملاً خورده بشم...

تو هنوز سردتری و من
مزه‌م لای دندونای همه‌ی سرمازده‌هاست...

□

اگه بمیری،
من ترک ور می‌دارم و با تف می‌چسبونمت...

منم اگه مردم بیا جهنم تااونجا با هم حسابی گرممون بشه...

تو می‌خندی و این یعنی امروز دوشنبه‌ست؛ یا قرار دوشنبه بشه از این به بعد...
من بیدار می‌شم. این طولانی‌ترین دوشنبه  سال‌ه؛ یا قراره طولانی‌ترین دوشنبه سال بشه از این به بعد...

□

چهارشنبه‌ها اصلاً روزای خوبی نیستن؛ صرفاً یکی از بدترین جمعه‌های هفته‌ان که تنها مزیّت‌شون اینه که فرداشون شنبه نیست.

□

تعطیلات سال آینده را می‌شمارم.
اگه دست من بود، این‌جوری می‌چیدم‌شون:
شنبه، یکشنبه،  دوشنبه عصر،  دوشنبه غروب، دوشنبه شب، دوشنبه نصفه‌شب، شنبه...

و توجیه پیرمرد به زوج جوان، در حالی که آخرین قطره‌های بطری را می‌بلعید، این‌گونه ادامه پیدا کرد:
«خیلی باحالین... می‌خوایین چارتا آشغال مث خودتون هم به جمعیت کثافت‌های دنیا اضافه کنین؟»

    □ □ □

فکرش را که می‌کنم
زیاد هم سخت نیست...

شما
بشیند این ور پل...
ما هم،
می‌شینم آن ور پل...
بعد آن‌قدر گریه می‌کنیم تا آب رودخانه بالا بیاید
و پل را ببرد...