صداي بوق اتومبيل هاي پشت سر ، رشته افكارش رو پاره كرد . يه لحظه به خودش اومد ، نمي دونست                              كجاست ،‌ وسط چهار راه گير كرده بود ،‌بايد از كدام طرف ميرفت. بي اختيار وارد بزرگراه شد.                        اتومبيل ها يكي يكي و با سرعت از كنارش مي گذشتند ، براي اينكه صداي ماشينها و بوقشان را نشنود صداي                            ضبط را         توانست باور كند ، علي كه سن و سالي نداشت ولي اجل كه سن و سال نمي شناسد. به ديروز فكر                   مي كرد كه چطور با علي شوخي مي كرد و براي پروژه اي كه در كرج داشتند برنامه ريزي ميكردند. دوباره غرق در افكارش بود ، حركت ماشين را حس نمي كرد ، چند بار نزديك بود بخاطر اتومبيلهايي كه از جلويش ويراژ مي دادنند از مسير منحرف شود ، اصلاً نمي دانست چرا اينقدر مردم عجله دارند، هر كسي سعي مي كرد سريعتر برود ، يادش آمد كه تا ديروز خودش هم عجله داشت. با عجله از خانه به محل كارش مي رفت و با عجله بر مي گشت ، چرا ؟ خيلي سعي كرد دليلش را بفهمد ولي نتوانست ، مي خواست از آنهايي كه اينطور با عجله ازش عبور مي كردند بپرسد ولي مطمئن بود كه آنها هم نمي دانند ، به ياد دخترش افتاد كه الان 8 ساله بود ولي او اصلاً برايش وقتي نداشت . قبل از ازدواج هميشه آرزو داشت دختري كمند گيسو داشته باشد كه بنشيند روي زانوهايش و او موهاي بلندش را شانه كند و ببافد. ولي الان حتي نمي دانست موهاي دخترش كوتاه است يا بلند. آخرين باري كه با همسر و دخترش به مسافرت رفته بودند كي بود ؟ تمام زندگي اش از جلوي چشمانش مي گذشتند ، همه چيز مهو و مبهم بود ، متوجه شد ديروز سالگرد مرگ پدرش بوده ولي او فراموش كرده بود ، سعي مي كرد دوباره بياد بياورد چه چيزهايي را فراموش كرده ، چند ماه است كه به خواهرش سر نزده، چند سال از مرگ مادرش مي گذرد ، چند وقت است به دخترش قول يك عروسك سخنگو داده و… بزرگراه در حال اتمام بود ولي فكر هاي زيادي داشت ، به يك جاده فرعي پيچيد ، خلوت بود و از سر و صداي ماشينها و صداي سبقت آنها خبري نبود ، فقط هر از چند گاهي خودرويي از روبرو مي آمد ، همينطور كه برگ برگ زندگيش را مرور مي كرد به دوستاني رسيد كه از دست داده ،‌ به عهدي كه سر خاك بهترين دوستش در دوران دبيرستان بسته بود ، بعد از پانزده سال نمي توانست بياد بياورد كه چه بود ، از خودش بدش آمده بود ، هر چه بيشتر اين افكار از مغزش مي گذشت بيشتر از خودش متنفر مي شد. بي آنكه بداند پايش را روي گاز بيشتر و بيشتر فشار مي داد ، ناگهان عقربه سرعت سنج را ديد ، باورش نمي شد كه با آن سرعت حركت مي كند ، پايش را از روي گاز برداشت ، به خودش آمد ،‌ مي دانست كه اين افكار زود گذر است و بخاطر مرگ علي است . هميشه وقتي مرگ عزيزي را مي شنيد دچار اين حالت مي شد و از زندگي سير ميشد، يادش آمد كه در خانه منتظرش هستند ، مي خواست كه بر گردد. ولي نگاهش به جاده افتاد ، هنوز نمي دانست در كدام جاده است ، نگاهش به سمت انتهاي جاده دوخته شد ، مي خواست كه برگردد ولي حس عجيبي مانع مي شد، نيروي غريبي او را به انتهاي جاده مي خواند ،‌نتوانست جلوي خودش را بگيرد ، مي خواست بداند انتهاي اين جاده چيست ؟ چند بار به خودش تشر زد : - حتماً يه دهي يا روستايي يا شهريه ديگه ؟ ولي راضي نمي شد ، بعد از مدتها كه پشت فرمان نشسته بود اين بار حس كرد از رانندگي لذت مي برد، هميشه رانندگي برايش خسته كننده و ملال آور بود، ايستادن پشت چراغ قرمز ، بوق ممتد خودرو ها ، ترافيك … هميشه اعصابش را خورد مي كرد. ولي اين بار نه ! هر چه اين حس بيشتر مي شد ، سرعتش هم بيشتر مي شد ، با تمام سرعت مي رفت ، به سرعت سنج توجهي نداشت ، نگاهش به انتهاي جاده دوخته شده بود و هر لحظه سرعتش را بيشتر مي كرد ، نگاه خيره اش به انتهاي جاده ، باعث شد چشمانش سياهي برود ، دستها را از روي فرمان برداشت و چشمانش را بست . حس غريب و لذتبخشي در بدنش به جريان افتاد ، ضربان قلب و فشار خون را در رگهايش حس كرد ، احساس رهايي و آزادي داشت ، دوست داشت اين لحظه تا ابد ادامه داشته باشد ولي صداي شديد بوق يك كاميون بيدارش كرد.